Вершы

Няясны і трывожны сны людства,

І блудны цёмныя яго дарогі,

Але па-над будзённыя трывогі

Узносіць нас туга да хараства.

Так дробная вясковая дзятва

З-пад курных стрэх (прытулак іх убогі)

Да рэчкі бег кіруе на разлогі,

Дзе яснасць вод і золата жарства.

І верым мы, што злучны дух і маса,

Гармонія ў жыцці і сэнс-акраса;

Прытулак ёсць, дзе адпачьць ільга,

Дзе дасканаласці чаруе ўсмешка.

Ды дзіўна неяк: хістка сцежка

І да яго вядзе людство туга.