Вершы

Будзь бласлаўлёна, мая маладосць!

Кроў неслухмяная, цьмяная млосць!

Радасці дужыя крылы

Кануць у сіні нябёс;

Песні ласкавае мілай,

Песні мае незабылай,

Поўныя снення і кроз.

Вецер разводдзем паводкі,

Як яе вусны, салодкі,

Вецер вясняны прынёс.

Сэрца ад млосці без сілы

Светлае штосьці прысніла,

Хоча і смеху і слёз.

Ў гэтым узрушаным сненні,

Ў сонечным гэтым праменні

Песень яе маладых —

Шчасны я шчасцем-маленнем

І, ад жыцця ў захапленні,

Хочу і паху й каджэння

Кветаў уцешных зямных,

Сцежкам паверыць вясеннім

І заблудзіцца на іх.

Будзь бласлаўлёна, мая маладосць!

Кроў неслухмяная, цьмяная млосць!