Вершы

Бясспынна, глуха процьма часу

Глытае хараство і моц.

Заход бяздушным, светлым пасам

Адзначыў свежае дзярмо.

На могілках ўдыхаю цішу,

Адзін жывы паміж крыжоў,

А смутак дзіўны сэрца крышыць,

Без назвы смутак і без слоў…

І раптам стала зразумелым,

Што маладосць прайшла мая,

Што я астыў, калісьці смелы,

Калісь гарачы, яркі я.

Стаю разважны і халодны,

Як сутуняючая даль,

І толькі сум сябруе згодна,

І толькі жаль, балюча й жаль.

Вось крыж і новыя балясы,

Грудок, абложаны дзярмом…

Бязлітасная процьма часу,

Не я — пад тым крыжом!