Вершы

Ёсць боль затоенай тугі

У кволым паху звялых кветак,

Нібы ў канання час благі

Ім родны марыцца палетак.

Нібы шчэ вераць — вось дыхне

Паветра хваляю гаючай

І з хаты верне іх вясне,

І знаюць — згуба немінуча.

Людская жорсткая рука

Іх, далікатных, ў поўным квету,

Там, дзе прастор, палі, рака,

Сабрала рупна да букету.

І на маім стале зямлі

Краса, найвысшая аздоба,

Яны цвілі і адцвілі —

І тайнай іх была жалоба.

Ў самотнасць невясёлых дзён

Яны ўвівалі летуценні

І згадкі лёгкія, як сон,

Аб сонца радасным праменні.

І раніц звонкіх галасы,

І чуласць ветру незвычайна,

І хараство густой расы

Прачыстай валадалі тайнай.

І не дазнаў ніхто б яе,

Калі б не гэты пах смяротны,

Што дымам кадзіва ўстае,

Такі тужлівы і маркотны…