Вершы

Дарма, што значны раны,

Праз небагаты ўбор

І тужны, праз туманы

Відаць вачэй дакор, —

Яе аблічча светла,

Узорны — тканы пас,

І летуценні ветлы

Аб недалёкі час.

Між пушч Яе сяліба,

Дзе хіліцца асець,

І там, дзе цьмяна скіба,

Прыходзіць песні пець;

І там, дзе над балотам

Кудлачыцца туман,

К густым рачным чаротам

Мільгае лёгкі стан;

І дзе над даўным сумна

У неба крыж ўстае,

Падгледзеў я задумнай,

Маркотнаю Яе.

Аддана, кім — не знаю,

Душа ў Яе палон,

Але няма адчаю

Ў марудным бегу дзён.

Надзеюся і веру

Патайнаму сляду, —

Нясе ў самотнасць шэру

Яна маю гвязду.

Малюся Ёй, упарты,

Палону тайна рад:

— Хай, верны, буду варты

Тваіх жабрачых лат.

Дазволь з Табою разам

Спаткаць нядзельны час,

Каб новай песні сказам

Хваліці Твой абраз!