Вершы

Твае блакітнасці нязменны,

Нязменна хараство тваё.

А я атруты келіх пенны

Разліў якраз ў жыццё маё.

Душа, адданая прынадзе,

Цяжкой і горкай, як палын,

Забыўшыся ў карчомным чадзе,

Ўбірае пах густы нізін.

Мяцеліцы ў жмут паспляталі

Без падзялення ночы й дні;

І брудна-жоўтай плямай сталі

Святло й электрыкі агні.

І нецвярозы і распусны,

Забыўся я тваё імя,

І не адны галубіў вусны,

І не з адной схадзіўся я.

Хоць праўда (мо і выпадкова),

Ўстаюць няясна інады,

Як скарбы патаёмных сховаў,

Даўно забытыя гады.

Мільгне праз хмельныя туманы

Жыцця разбаенага сказ, —

І моладасць, і сны, і раны,

І любы, любы твой абраз.

І нагадаю маліцвенна,

Ў збавенне ўверыўшы сваё:

Твае блакітнасці нязменны,

Нязменна хараство тваё.