Вершы

Цяжэй ланцугоў летуценні,

Іх знішчыць мне сіл не прымець.

Як вязень у доўгім вязенні,

Ўтаміўся я песняй звінець,

Як горыч атруты пякучай,

Як тонкая злая страла,

Так горкая радасць сугуччаў

Смяротна мяне працяла.

І вось ужо блытана споведзь

Заўсёды хвалюе ў грудзях,

І нельга няшчыра прамовіць

У верша нязвязных радках.

І вось ужо ў дзеях, і чынах,

І справах будзённых, людскіх

Я ўзрушаным сэрцам няўпынна

Шукаць хараства не прыціх.

І сэрцу не ймецца, што трэба

Хаваць аб высокім тугу,

І родныя кветы і неба

Ніяк раскахаць не магу.

І блізкае гэтак далёка,

Са мной не па сіле цяжар, —

Як вецер дыхлівы, жарстока

Смяецца мне розум у твар.