Вершы

Крыху ўзрушаны і рады,

Спатыкаюся з табой,

І цвітуць твае пагляды

І ўва мне і нада мной…

Ты варожыш, ты чаруеш,

О чароўная, бы світ,

Абяцала — падаруеш

Губ вясёлых аксаміт.

І вясною веюць пасмы

Хмелю светлага валос;

Уступаем ў светлы пас мы, —

З намі, з намі светлы лёс.

З намі кволасць, з намі казкі,

Летуценняў лёгкі лёт.

Пацалункаў плюскат, ласкі —

Ўсё ў адзіны карагод.

Толькі мовіць мне нясмела

Ўсё пабожна, што таю,

Толькі ўзяць рукой знямелай

Руку дробную тваю…

Ды, халодны і стрыманы,

Не скажу патрэбных слоў,

Адыду ў мае туманы,

Ў неазначнасць белых сноў.

І адтуль, як сказ балады,

Сутуняючай парой

Будуць згадвацца пагляды,

Дараваныя табой.