Вершы

Летунковасць, нерашучасць,

Мая вясна, твае удаласці

Дзён плывучых немінучасць

Змяняе ў лета пэўнай сталасці.

Сёння я не той, калішні,

З вачыма- ціхімі заранкамі;

Вусны ўжо не тыя вішні,

Як некалі вясны світанкамі.

Юнаку было прынадна

Раскідваць звонка і не лічачы.

Сэрца мудрае ашчадна

Збірае, дробкамі вялічачы.

Дзе кахаў нацяк, павеўнасць,

Сугучнай збежнасці магутнасці,

Дзе шукаў адно напеўнасць, —

Шукаю сёння іншай сутнасці.

І дзе біўся, плакаў моўча,

Дарма вымольваў з малітоўнікам,

Там з мячом іду станоўча

Я — пераможны — заваёўнікам.

Думны з натаўпам на пляцы

Мой пруткі крок на стромасці,

Час упартай, жніўнай працы,

Вітаю час мае свядомасці.

А калі пяшчот прынадства

Мне блісне ў будняў сцюжнасці, —

Гэта васілёк юнацтва

На слуцкім пасе кутай мужнасці.