Вершы

Я — грамнічная свечка прад Богам.

Ціхай, ціхай згараю малітвай

За блакітную к небу дарогу,

За ўзрунелыя зелена рытвы.

Ўсемагутны! Вось сэрца паэты —

За народ Твой Крывіцкі ахвяра!

Дым кадзільны — жар вершаў — прад светам

Узнашу да Цябе па-над хмары.

Мы абвеяны злой сухавеяй,

І балот душыць ліпкая плесня,

І дарма зацвіталі надзеяй,

І дарма снілі сны напрадвесні.

Ў бездарожжы зблудзілі глыбока,

Пацямнеў цёмны шлях наш цярновы…

Не адмоў нам паслаці прарока

З цвёрдай верай і словам агнёвым!

Цішу досвіткаў цьмяных

Абуджаю жальбою вялікай:

Расчашы ты сівізну туману,

Празіяй жыватворным Аблікам!

Да Цябе уздыхаюць са мною

Капытом здратаваныя нівы,

На аблогах — бадыльнік з лазою

І чарот па-над ставам шумлівы;

Уздыхае кароўка-худоба,

І авечка на голым папары,

А каняка схіляе з жалобай

Галаву пад нязмерным цяжарам.

Узгляніся!.. Злітуйся над ніцым!..

Маё гора усёды, усёды:

Мае слёзы — ў дажджах навальніцы,

Мае енкі — у стогне народу.

І туга мая — з ветрам на полі,

Мая смага — гаючай крыніцы:

Няхай будзе і праўда, і воля,

Твая Воля на роднай зямліцы!