Вершы

Вельмі шаноўны пан Рэдактар!

Дару Вас крэйзаннем сваім.

А гэта досі важны фактар —

Павінны вы згадзіцца з тым, —

Каб не пісаць звычайнай прозай,

А ўціснуць думку ў гучны «мэтр»,

Хоць розум кажа мне з пагрозай —

Ад дурня я на сантыметр.

Ды ўсё ж хацеў бы мець надзею

(Мо шчырасць гэтка пану ўперш),

Што добрым будзе пан суддзею

І не асудзіць гэты верш.

А прачытаўшы ўважна тыя,

Што я пры гэтым дадаю,

І прысудзіўшы: «не благія»,

Ў газету змесціць іх сваю.

Калі ж і ў мілы панскі кошык

Перападзе якая рэч, —

Не будзе крыўдна ні на грошык,

Хоць стоража шкадую плеч.

А нумар з творам маім першым

Сюды дайшоў — прыемны яў.

Але пара мне кончыць з вершам.

Калі ж што лішняе сказаў,

Хай мне даруецца абмылка.

Затым з пашанай застаюсь

Ўладзімір, сын Адамаў, Жылка,

Па волі лёсу беларус.