– Хайде, татко. Става студено.

Обръщам се и виждам на лунната светлина Маршели, която се навежда, улавя ме под мишница и ми помага да стана. Изправям се, а тя нагласява шапката ми. Докосвам я с усмивка по лицето.

– Радвам се, че си тук – казвам. – Нали знаеш, че те обичам? Много, много те обичам.

Загрузка...