Пан Лес

Не хадзіце за мной! Не хадзіце!

Бо я маю рахункі з сабой.

Не кахайце мяне! Не любіце!

Бо каханьне для дурняў — сымболь.

Вы мяне цалавалі — плаціце!

За мінутную слабасьць маю,

Вар’яцейце над прорвай у жыце,

Вось лязо! Я вам шанец даю.

Не будзіце мяне! Не будзіце!

Не сачыце за мной, калі сплю.

Я у сьне — на вайне, як над прорвай у жыце,

Ці Хатынь, ці бацькоўскую хату палю.

Вы мяне спакушалі — плаціце!

Але ёй вырак — за шчасьце для Вас.

Не хачу быць сымболем! Ідзіце

У царкву, там ёсьць файны абраз.

I, хоць трэсьніце, ногі цалуйце

Хоць Марыі Сьвятой, хоць Хрысту,

Не хадзіце за мной! Не хадзіце!

Я ў жыцьці, як у шторме ладдзя.

Не судзіце мяне! Не судзіце!

Знаю, што і ў мяне ёсьць суддзя…

Але ж я заблуджуся ці згіну,

Ну й… зь ім! Згіне д’ябал са мной,

А вас, мілая, кіну ды рыну!

Вось такі я, Радзіма, гэрой.

Не ганіце мяне! Не ганіце…