Пан Лес

Не ў званы б’юць…

Б’юць званы.

Языкі ім вырвалі.

Птах па-воўчаму завыў,

як вярнуўся з выраю,

як убачыў гэткі зьдзек

над братамі роднымі,

плакаў, быццам чалавек,

і кружляў над Гродняю.

Нарадзіўся птах і жыў,

разьдзяліць каб муку

з тым, хто сьмягнуў на крыжы,

хто канаў на бруку,

нарадзіўся птах і жыў

неўпрыкмет, як рэха,

на мяжы і на глыжы,

на сялянскіх стрэхах.

Паляўнічы не чапаў

яго сьветлай песьні,

вецер пёры не шчапаў,

аднак і ня песьціў,

жыў пад кронаю зямлі,

па зямных законах:

што шапталі карані —

паўтарала крона.

Кронаю былі званы,

і аднойчы ў сьвяты

песьню загулі яны

пра свой лёс пракляты:

каты, каты, каты, каты, —

нібы ў небе Бог рыдаў,

нібы ў гневе трушчыў краты

той, хто справу не прадаў, —

каты, каты, каты, каты, —

рэхам адгукнуўся птах,

над краінаю аратых

ён лунаў, як волі сьцяг.

I прыйшлі-прыбеглі каты,

нацкавалі груганоў,

як сабак,

на песьню птаха,

на бунтарны сьпеў званоў.

I прыйшлі-прыбеглі суддзі,

абвясьцілі свой прысуд:

біць, пакуль ня трэснуць грудзі,

біць, пакуль ня ўкленчыць люд!..

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Час мінае, ды ня лечыць…

Прытуліся да вякоў —

Чуеш? Птахаў голас енчыць…

Бачыш? Чырванее кроў…