Пан Лес

У нябёсах маіх дагараюць вагні,

Непрытомныя гаснуць ад холада.

Што сабраў я сабе на апошнія дні…

Срэбра веры ці мудрасьці золата?

Ці любіў я? Любіў!

Сяброў, маці, віно…

Кляўся Бацькаўшчыне да магілы,

Ды ў сузор’я майго,

Бы ў калосься ў жніво,

Ад пакуты надтрэснулі жылы.

I куды б я ні йшоў —

Яно ходзіць за мной?

Можа, хмару наклікаць якую?

Каб ня бачыць яго над сваёй галавой

Хоць тагды, калі зь любай балюю.

I таму не пытай, чаму сумны такі,

I любі мяне толькі шчасьлівым,

За віном, за сяброўскім сталом гаваркім,

За лістом да матулі — маўклівым,

Бо ў нябёсах маіх дагараюць вагні,

Непрытомныя гаснуць ад холада,

Бо сабраў я сабе на астатнія дні

Прагу жыць, а ня срэбра й ня золата.