Пан Лес

Купалы расколюцца расколюцца і званы

о Неба сіняе блакітнае чырвонае чорнае

а ўсё лепей

ты ня медзь ня золата не бел-камень камень

ён і ёсьць

о Неба

а словы пра цябе мае цялесныя цялесныя

яка птушкі ў табе губляюцца губляюцца

яка птушкі губляюцца мае словы

цялесныя нягодныя

яка стрэлы ў твае вочы

яка стрэлы стрэлы стрэлы

з вуснаў што храм ад зямлі зямлі

да крыжа крыжа

да птушынага памёту памёту

на златкупале цалавалі цалавалі

ня любячы любячы ня веручы веручы

малітвы ня кажучы нат ня ведаючы

о Неба

абрыдлі мне храмы абразы рызы абразы

і рызы

вазьмі мяне агнём ветрам вадою

які птушку яка дрэва яка хочаш

а праваляцца храмы і людзі ў храмах

і жывёлы вакол іх

на сытных пашах пашах і лясы

вакол іх у лясох

кішачых лясох кішачых і ўсе рэкі рэкі пад горы

выцякуць выцякуць і зямля

ад смагі парэпаецца

рэпаецца яка фрэскі пра жывот чалавечы

о Неба

як расказаць разгадаць твае знакі апошнія