Ветах


Паміж дажджоў, сьнягоў,

за белым сьветам,

у самай гушчы зорак маладых,

век дажываў забыты ўсімі ветах

і для спачыну выбіраў клады.

Ён дзень і ноч, самотны, дбаў пра гэта,

але наўкол былі адны сады

і хоць бы крыж для нейкае прыкметы

альбо зямлі прыгорачак руды

паміж дажджоў, сьнягоў,

у раі, ў пекле,

але ў зямлі —

нібыта ў грэшнай Тэклі.


Загрузка...