Пан Лес

Цячэ з-пад каменя вада

таемна,

сьцішана,

упарта,

а ў полі сьмягнуць гавяда,

ральля,

гайворан

і араты,

нібыта з самых першых дзён

ральля ня ведала расінкі,

і Евін лён — дарэмны плён —

вышэй зямлі,

ніжэй былінкі.

Гэй, узьніміся да нябёс,

гайворан чорны, сябра верны,

знайдзі вады блакітнай вены

і камень, што ў імшары ўрос,

і пабрыдуць табе наўсьлед

без супачынку,

безь пярэрвы

і людзі,

і зьвяры,

і дрэвы

празь сьмерць,

праз жвір,

праз час,

празь сьвет.