Пан Лес

Няма вады. Сыду са смагай.

Прымі мяне, вільготны жвір.

Прысьню: са мною кастарагу

варушаць цёмныя глыжы.

Ні ашчаперыцца, ні ўстаць мне,

ні клікнуць сонечны прамень,

я — белы ў чорным немы Страцім,

цяжкі, як яравы камень.

А нада мной сыпун шапоча:

ты ж піць хацеў, дык пі мяне…

I мурашамі лезе ў вочы,

шыпіць, як гадзіна ў гайне.

Даволі, злодзей, я ўжо сыты,

ну як паклікаць мне сьвятло,

ты ж голас, як агонь, засыпаў,

ты ж позірк мой зачмурыў тхлом.

А там, за сьненьнем, вырай сонцаў

губляе пёрачкі ў Дняпро,

і вочы маміны бясконца

выглядваюць мяне ў вакно.

Я наталюся, акрыяю,

адрыну чорныя глыжы

і сам расою запалаю

на руні роднае мяжы.