Пан Лес

…ды слова не прагняві,

Бо слова належыць Духу,

Кіньце слова гайні —

I паляціць пацяруха.

Змоўчыць абражаны Дух,

Новае слова народзіць,

Спыніць натоўпу рух,

Каб гаварыць аб народзе.

Зноў прыляціць гайня,

Выйдзе зь яе плюгавы.

«Дух — гэта, людзі, Я!» —

Скажа, а сам з рагамі.

Людзі разявяць рот —

Як жа ж, такія словы:

«З намі — увесь народ!

Шлях — да адзінай мовы!»

Людзі закрыюць рот,

Кожны сябе спытае:

«Гэта ж і я — народ —

Лёс такі прычакаю?»

Людзі закрыюць рот,

Людзі апусьцяць вочы…

Вось табе і народ,

Думаць прывыкнуў моўчкі.

З думай такой і вы:

Выжыве Дух-заступнік,

Знойдзе для нас правы,

Зьнішчыць пасад наш кутні…

Выжыве — гэна так!

Знойдзе… I вам на тацы

Медны падасьць пятак:

«Вось вам на хлеб, засранцы!»