Пан Лес

Выстудзілі хату…

Памяць адубела…

бы яцьвяг кудлаты —

шэрая кудзеля.

Кашляе крывёю

выстылая хата…

страшна… за сьпіною

здань — яцьвяг кудлаты.

Азірнуся тройчы: вочы…

літасьць просяць.

Белы ветах ноччу

зоркі ў небе косіць.

I галосяць зьнічкі

над пустою хатай…

Ветах — сэрп крывіцкі…

…кроў… яцьвяг кудлаты.

Азірнуся: вочы!

Гэта ж вочы брата!

…Мала зорак ноччу

над маёю хатай.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

I галосяць зьнічкі,

па жывых галосяць,

гэта люд крывіцкі

чорны ветах косіць.