Пан Лес

Маці крыжыкам вышывае,

не адвесьці ад рук вачэй,

нітка — кроў на радно жывая

з пальца ўколатага цячэ.

У зашыйку заціхлі мышы,

а на сьпіцах стары павук

павуцінкаю ружу вышыў,

падсачыўшы узор у рук.

На каленях ручнік чырвоны,

быццам самы каханы сын,

пахнуць жаўранкамі і лёнам

яго белыя валасы.

Маці крыжыкам вышывае,

павуцінку павук пляце,

маці песьню мышам сьпявае

пра дарослых сваіх людзей.

Вышый мяне на падушцы сваёй,

памякчэюць грачыныя пер’і,

я прыснюся табе — еду зноўку дамоў,

да зямлі адтуліўшы бязьвер’е.

Блудны сын, блудны сын —

разам з сэрцам маім

лямантуюць на рэйках колы.

Блудны сын, блудны сын, блудны сын —

словы, быццам кусьлівыя пчолы.

Мама, мама, што мне парабіці з сабой,

калі позна дадому прыеду,

калі ў хату зайду — анямелы сабор —

безь вясьнянак, бязь лясканьня бёрдаў?

Ты сьпявай, ты сьпявай,

ты сьвяці, ты сьвяці,

расьсьцялі ручнікі, як сьцяжыны,

можа, здарыцца так, я заблудну ў жыцьці,

тагды выйду па іх да Айчыны.