Пан Лес

Кожны дзень мяне пераязджае кола.

Прадбачу, але не прыкмячаю

аніколі

ягонага набліжэньня.

I толькі потым чую, як аддаляецца грукат

у той бок, куды я сьпяшаю.

Ані здагнаць яго, ані ўбачыць.

Ну і д’ябал з табою, кола!

А яно заходзіць па новаму кругу,

і зноў зьнянацку,

яшчэ глыбей уганяе мяне ў глебу дый кажа:

і д’ябал са мною, і Бог са мною…

Ух, як мне становіцца вусьцішна —

гэта ж і я іду па кругу і калісьці ж

яго замкну. I няма моцы збочыць,

і няма мужнасьці супыніцца,

ад гэтага такая злосьць на сябе разьбірае…

Не-е! На гэты раз я ўхаплю цябе за абады!

Адважна падымаю галаву, але…

Скрозь паўз дарогу папераджальныя знакі:

НЯ СУНЬ РУКІ Ў СЬПІЦЫ!

Ну, д’яблава кола!

А яно пасьпела зайсьці па новаму кругу

і яшчэ глыбей увагнала мяне ў глебу:

я і д’яблава, я і Богава…