Пан Лес

Лес — гэта храм.

У ім акрыяе Хам.

Лес — гэта сьвятарнае мейсца,

для душаў аблудных меса.

Меў золата, срэбра Крэз,

але калі б ён убачыў

хоць раз

наш

бурштынавы Лес

вышэй ад варагавых мачтаў, —

паблякнула б срэбра яго

і золата б паржавела,

пад ногі б каменьнем лягло

і сэнсу б суздром ня мела,

бо Лес — гэта больш чым лес.

Вам ранілі гострым сэрца,

крывавіць, баліць парэз,

і хочацца толькі сьмерці,

стрывайце, знайдзіце моц

дайсьці, дапаўзьці да Лесу,

ён з боскай крыві прарос

пакутнікам правіць месу,

ён спыніць жывіцай кроў —

такога ня змогуць людзі,

і, быццам прадвесьні гром,

у Вас немаўля прабудзіць.

Жыцьцё і тым болей сьмерць

загубяць свой сэнс цялесны —

Пан Лес не дазволіць мець

пачуцьцяў, што шкодзяць Лесу,

бо нельга паганіць храм,

бо нельга сьвятое нішчыць,

куды ж тагды прыйдзе Хам

ад хамства душу ачысьціць?