Пан Лес

Я трапіў у сіло журбы,

я сам у гэтым вінаваты,

я быў — здаецца, ўчора — быў

на радасьць і сяброў багаты.

Заўчасна разарваць сіло

я мог бы, ды баюся болю —

яно да жылаў прырасло,

як роздум мой прырос да столі,

пусты і быццам бы ня мой,

як знак сьціхотнага вар’яцтва,

і брыдкі па начох, як лой

ці кроў на езуіцкіх пальцах.

Адкуль, адкуль прыйшло яно?

Калі з граху, дык грэх мой — шчасьце.

Я сам, я сам прыдбаў яго —

гайворана віновай масьці.