Пан Лес

Вяпрук пад шатамі дубоў

вадзіў зьнясіленых сяброў,

на паляўнічых не зважаў,

яго стралялі — ён ляжаў,

галодным быў — карэньне рыў

і думаў: голад паўбяды,

былі і горшыя гады,

пустыя, быццам жалуды.

Вяпрук пад шатамі дубоў,

галодны, думаў пра любоў,

пра тое, што усё жыцьцё

ён чуў адно — сяброў ныцьцё:

маўляў, паганы гэты лес,

савіны ды вужыны спрэс.

I каб ня няў яго народ,

ён ікламі ўгрызаўся ў лёд,

запэўніваў, што жалуды

у іхнім лесе не бяды,

што недародкі ёсьць паўсюль,

калі ж не каштавалі куль —

ідзіце ў свой прывідны лес,

там сьцежкі паляўнічых спрэс,

а я сьцяжынаю вужоў

пайду на голас мудрых соў,

галодны, думаў пра любоў,

пайду, знайду зялёны Дуб

сярод лядзяных, сьнежных гурб

ды ікламі ўгрызуся ў лёд

і зьненавіджу свой народ.