Пан Лес

Жыў калісьці на Палесьсі

майстра адмысловы,

ён ствараў званы, як песьні,

ён вучыў іх словам.

I яго званы, бы людзі

крывіцкага роду,

не хавалі медны грудзі

за сваім народам.

Біў пярун па тых званіцах,

што натоўп склікалі,

ды ад лёсу адхрысьціцца

людзі не жадалі.

А званы нясьлі па вёсках

ад Дняпра да Буга

словы волі, голас боскі:

Дзіда! Меч! Кальчуга!

Куды вядзе мяне дарога?

Каго спытаць пра гэты шлях?

Хіба што званара старога,

ён будзіць нашых продкаў прах,

ён атрасае гучным звонам

расу ў краіне верасоў,

і перад гэтым цуда-громам

капелюхі ляцяць з галоў,

капелюхі ляцяць далоў,

калі званар, як птах магутны,

нібыта крыльлем, да званоў

рукамі і душой прыкуты.

Куды вядзе мяне дарога,

я ведаю, каго спытаць,

ісьці нямала і нямнога,

ісьці — пакуль званы зьвіняць.

Так, будзе цяжка, пеклам здасца

бальшак да ісьцінаў зямных,

здалець яго — такая ж праца,

як з чорнай медзі ліць званы.