Пан Лес

Дваццаць рэчак —

дваццаць стагодзьдзяў —

шукаюць свайго акіяна,

зьбіраюць у рэчвы

вякоў разводзьдзі

ад самых часоў Траяна.

Замест маякоў — берагі ў бажніцах

ды ў зыркіх вагнёх Купальля,

і поўня княжною ў ваду глядзіцца

у зорных сваіх каралях.

Ці вечныя зоры?

Ці вечныя рэчкі?

Ці вечныя мае словы?

Сьціхотна у сьвеце.

Бажніцы, як сьвечкі

у Бога… у Бога ў галовах.