Пан Лес

Днём і ўночы сьветліцца мой дом.

Мы з агнём на роўных размаўляем.

Не… Вучуся размаўляць з агнём.

Вусны ў вусны. Апякаюся, бывае.

Часта заглядаюць у вакно

людзі, а начамі д’яблы,

толькі ў хату не ідзе ніхто,

хаця ёсьць здраньцьвелыя ад зябы.

Ён і сон, і хлеб мой, і вада.

Ды аднойчы д’яблы скажуць людзям,

быццам я агню сябе прадаў…

Я аддаў сябе! Хіба ж за гэта судзяць?