Пан Лес

Маё жыцьцё — гняздо з калючых руж.

Не Беларусь, маё жыцьцё — Радзіма.

О Божа-мазахіст — і я, бы вуж,

дзяру зь сябрамі скуру каля Рыма.

Ты ведаеш па імені усіх,

Ты ж сам прызнаў: было спачатку слова,

і мне м а ё ты вымавіў услых

і не габрэйскай, а тутэйшай мовай.

I ружу ружай ты назваў

і даў,

я да крыві скалоў дзіцячы рукі,

ня Ты,

я сам крыві сваёй жадаў —

Твой вучань — вымаўляў з табою гукі

радзіннай кветкі,

цёплай, быццам кроў

Айца, і Сына, і Сьвятога Духа.

О Божа — мазахіст уласных слоў,

глядзі мне ў вочы —

там любоў і скруха.