Тапталі поле валуны


Тапталі поле валуны,

па ім качаліся са сьмехам,

нібы вялізныя збаны,

нібы гіганцкія гарэхі.

А ў небе галасіў жаўрук,

і ўсім, хто чуў яго хаўтуры,

займала дых, займала дух,

праймала ад душы да скуры.

Быў сіні лён, стаў чорным лён,

як д’яблы, валуны рагталі

і поле, жаўруковы дом,

тапталі, рылі, катавалі.


Загрузка...