Тапталі поле валуны,
па ім качаліся са сьмехам,
нібы вялізныя збаны,
нібы гіганцкія гарэхі.
А ў небе галасіў жаўрук,
і ўсім, хто чуў яго хаўтуры,
займала дых, займала дух,
праймала ад душы да скуры.
Быў сіні лён, стаў чорным лён,
як д’яблы, валуны рагталі
і поле, жаўруковы дом,
тапталі, рылі, катавалі.