Пан Лес

Якія цяжкія, гнятлівыя радкі,

нібы іх напісаў паэт-расстрыга,

тут нават кропкі, бы ў дрыгве грудкі,

працяжнікі, нібы на рэчцы крыгі.

Прабач, паэт, прабач ты мне, расстрыга,

але я не магу цябе чытаць —

да берага скакаць па сьлізкіх крыгах,

бо ўжо стаміўся ісьціну шукаць,

бо разумею, што плыву на крызе

і што, падчас праводзінаў маіх,

мой грэх адпусьціць чалавек у рызе,

які калісьці і мяне расстрыг.