Пан Лес

Я зжэр бы свой народ,

бы зерне ў недарод,

і, як віном,

сваёй крывёй запіў бы.

На Захад ды на Ўсход

жыве чужы народ —

скарміў бы іх арлам

свае ваніты,

вярнуўся б да Зямлі,

бы ядам да зьмяі,

вярнуўся б да адзінае жанчыны,

прамовіў бы: каб нам

ня біць паклон арлам —

Айчыне трэба новыя мужчыны!

Таму і зжэр народ,

бы зерне ў недарод,

бо згаладаўся я

бяз долі й волі.

Растаў Харонаў лёд,

пярэйдзем Сьцікс уброд,

зачнем, Айчына, сына ў чыстым полі.