Пан Лес

На яе галінах растуць яблыкі, на карэньнях

камяні. Нават у самыя лютыя маразы, калі

ледзь-ледзь б’ецца сэрца, каб ня даць

дарэшты зьмерзьціся крыві, камяні выцягваюць

зь яе апошнія жылы. Хтосьці іншы даўно

сканаў бы, нат не счакаўшы сваёй першай

пладаноснасьці, а яна ў незямных пакутах

зноў і зноў выходзіць з забыцьця

зімовай анэстэзіі і кожнага разу чакае

сваёй вясны, быццам апошняй

радасьці-спадзяванкі.

Але балючай за ўсё зямлі, як той маці

за самае пакутнае дзіцятка.