Пан Лес

У гэтай краіне ня маю я дому,

вось воблака — сяду і ў сьвет палячу

над гэтай гаморай, над гэтым садомам,

ні грошай, ні славы — я волі хачу.

У гэтай краіне ня маю я долі,

вось посах і торба і сотні дарог.

Па долі пайду. Не вярнуся ніколі.

Няхай мяне судзяць хоць людзі, хоць Бог.

У гэтай краіне ня маю я Бога,

ушчэнт разапселі яго сьвятары:

дзе церні павінны насіць — носяць рогі,

які ж тагды Бог, калі служкі зьвяры?

У гэтай краіне ня маю я роду,

забыўся народ мой найменьня дзядоў,

і сьвету ня бачыць далей азяроду,

і дзецям ня дорыць на шчасьце падкоў.

У гэтай краіне ня маю я песьні,

якая б народнай была і маёй,

якую б сябрына запела ў Бярэсьці,

а рэха ўзышло за Дняпром, за Дзьвіной…

У гэтай краіне ня маю я дому,

вось воблака — сяду і ў сьвет палячу

над гэтай гаморай, над гэтым садомам,

ні грошай, ні славы — я волі хачу,

бо ў гэтай краіне ня маю я волі…