Пан Лес

Гэтыя драўляныя пацеркі з шыі маёй бабулі

насампраўдзе бурштынавыя. Штоночы яны

падкочваюцца да маёй галавы

і самотным голасам

пытаюцца пра сваю гаспадыню.

Адчуваю, як мяне пранізваюць бурштынавыя

промні, і я, зачараваны, узіраюся ў іх мэту,

а там немаўлячы беларусік у прыполе

сівой бабулі гуляе бурштынавымі маністкамі.

— А ў перапёлкі галоўка баліць… —

замест калыханкі сьпявае яму бабуля.

— А ў перапёлкі ручкі баляць…

Хлапчанё засынае і ўсё жыцьцё

задумваецца пра гаротніцу-перапёлку.

…Гэныя драўляныя пацеркі насампраўдзе

бурштынавыя. Іх згубіла перапёлка,

калі нагнулася расы папіць…