Пан Лес

Мае згрызоты зьбіваюцца ў клубкі як вужакі

і я — уладар гэнага паганага кодлішча —

бы цмок па адной вышмыргваю вужак з клубка

і адпускаю да людзей а тыя не зважаючы

на бяскрыўдныя жоўтыя вушкі прымаюць

іх за гадзюк а мяне за сапраўднага цмока

і ў гэты час я сапраўды пачуваюся цмокам

такой надчалавечай істотай

бо я пад панцырам бо я страшны

і толькі самая звычайная бестурботная

раніца сонцам і сьвятлом змывае зь мяне

гадаў бруд і я бягу і шукаю людзей і тлумачу

што вужакі добрыя і разумныя істоткі

і што яны не вінаватыя ў сваім падабенстве

на гадзюк што іх можна пазнаць

па залатой кароне

а людзі разгубленыя ўглядаюцца ў мае вушы

а мне ў адчаі здаецца

што яны ўглядаюцца ў мае рогі

і тады ўсе мае душэўныя болькі

як бяздомныя чорныя галубы каля

цёплага коміна туляцца да адзінага чалавека

які любіць мяне — вужаку з залатой каронай.