Пан Лес

Бязродная песьня паэтава,

што птах са сьляпымі вачыма.

Данута Бічэль-Загнетава —

якая паэтка айчынная!

I родам і племенем гожая.

Як рэчка — зьмялелы брод,

хаваеш ад вока варожага

Айчыны сваёй радавод.

Зь мінулых крывавых стагодзьдзяў

ляціць за табой страла,

а час, усім злодзеям злодзей,

выскубвае пёры з крыла.

Ды пёры твае не радзеюць,

і словы ад сэрца твае,

як сьлёзы, як зоркі, ірдзеюць,

як кроплі расы на траве.

Сьлязою, расою і зоркай

да Бацькаўшчыны далучы,

ральлёю і пожняй колкай

аблудных дзяцей лячы.

Вось коціцца кола з дубовых лісьцяў

і кліча цябе ў Кушляны,

там здані паўстаньняў яшчэ не зьвяліся,

там мова Мацея ў пашане.

Цьвітуць на мурох старажытных зёлкі,

лячы імі люд тутэйшы.

Баляць Беларусі цярновыя зоркі,

паэтам — цярновыя вершы.

Вось коціцца кола зь цярновых лісьцяў,

каляных, суздром засохлых,

ты ўстала, ты ведаеш:

трэба выйсьці

насустрач сваёй Галгофе.