Пан Лес

Гэтыя людзі дыхаюць цяжэй, чым валуны,

адна зямля ведае, як ім цяжка.

Іх мільёны, цэлы народ —

і ўсе яны блізьняты,

і толькі выбраныя зь іх

ведаюць паталёгію хваробы свайго народа,

і толькі яны адныя ня могуць звыкнуцца зь ёю,

ім дыхаецца цяжэй, чым каму,

таму хрыпяць іх грудзі,

і душыць жахлівы кашаль,

і разам зь сьлінаю яны выхаркваюць кроў,

наўмысна выхаркваюць на вуліцах горада,

у крамах і на сваіх працоўных мейсцах,

у сваёй сям’і і на чужых людзях,

бо ў гэтай крыві крыецца іх хвароба,

бо ў гэтай крыві выратаваньне іх народа.

Сябры спачуваюць ім,

употайкі выплёўваючы сваё харкавіньне,

абывацелі гідзяцца і ўцякаюць,

як ад пошасных,

але ўсё адно, калі ідзеш па горадзе,

усё часьцей і часьцей сустракаеш людзей,

якія душацца крывавым кашлем.

I я не магу так болей жыць,

я задыхаюся,

я паміраю,

сеначы ў мяне кроў хлынула ротам

на мае рукапісы, на маіх дзяцей,

цяпер і яны пошасныя…