Пан Лес

На дне агню танцуюць саламандры,

блукае прывідамі шэры дым

па небе,

як алень па чорных лядах,

між зоркамі губляючы сьляды.

Надыдзе дзень. Паснуць агні і зоркі,

любоў аддаўшы людзям і зямлі,

павырастуць з палёў капцы-пагоркі,

балючыя, нібыта мазалі.

Як людзі ўмерлі, не сказаўшы штосьці,

так і яны дзірваньнем зарасьлі,

і толькі птахі ды зьвяры — іх госьці

у час чырвонай золкавай расы.

Араты прыйдзе, кіне рупным вокам,

адчуўшы сум і боль нямых капцоў,

зямлю ўзарэ і шчыра, і глыбока,

збудзіўшы жрыц паганскіх і жрацоў.

Іх ноч засьцігне разам за бяседай

пра гэты час і пра тутэйшы люд,

і ў белым жрэц прамовіць:

— А я ведаў…

Забылі нас і занядбалі тут.