Пан Лес

У чырвоным касьцёле,

за вобразам Боскага Сына,

ёсьць таемныя дзьверы,

дзе нехта нябачны ўначы

шумна іх расчыняе,

і ў храм уваходзіць жанчына,

і завалы жалезныя лязгаюць, быццам мячы,

і ад іскраў жалезных жанчына запальвае сьвечкі,

і труну засьцілае арнатам літым залатым,

і касьцельнае ўбраньне зіхціць у нагох

Шляхам Млечным,

быццам шлях перад дзевай

у папскі аблудлівы Рым,

і з труны, бы са склепу,

ў пацірах віно падаецца,

і калі зазірне нецярпліва жанчынаў яго —

яно тварам распусным

расьпяцьцю Хрыста усьміхнецца

і вачыма ўвап’ецца,

нібыта ў мужчыну свайго,

і заплача віно,

і атруціцца ўласнай сьлязою,

і на белых грудзёх адаб’ецца крывавым таўром,

валасы расплятуцца —

аблудная іх сівізною,

ногі Боскага Сына атуліць, нібы серабром.

У чырвоным касьцёле,

за сьпінамі боскай сябрыны,

ёсьць таемныя дзьверы,

дзе нехта дрыготкай рукой

золкам іх расчыняе,

і з храма выходзіць Хрысьціна,

і да боскай сябрыны вяртаецца

боскі

спакой.