Пан Лес

Берасьцянае неба, роднае.

Мір астральны мой — ад цябе,

бо зямное, нібы падлёднае,

да паветра палонку б’е.

Галавою.

А трэба б сэрцам

растапіць безнадзейны лёд,

а іначай у паняверцы

урасьце ў яго ўвесь народ.

Зашклянеюць і кроў, і вены,

мозг раструшчыцца, быццам шкло,

ад яго ледзяной гангрэны

патыхне чалавечым тлом.

Берасьцянае неба. Выратуй!

Ачышчальным агнём сваім

спапялі чалавекавырадкаў,

разьмяці іхны прах і дым.