Пан Лес

Вечнасьць зрывае пялёсткі з ружы…

сее, нібы насеньне,

па сухадолах людскія душы,

па чарназёмах каменьні.

Сонца ўрастае ў чужое поле

і вырастае з чужога,

а калі ўзыдзе —

сьвятлом, як сольлю,

раны пячэ нябогу.

З болем сваім ён пад дрэва сядзе,

высыпле жвір з сандаляў,

столькі самоты ў яго паглядзе,

колькі блакіту ў далях.

Птушка загледзіцца ў твар нябогі,

скрушна перажагнецца,

ад разьвярэджаных ног дарога

травамі захінецца.

Па чарназёмах гудуць каменьні,

душы — па сухадолах:

стань, небарака, стань на калені,

любіць пакорных доля.

Ён жа намацае лёс кавенькай,

выбрыдзе да жанчыны,

жыта зьмятае яна ў сявеньку

белым крылом гусіным.

— Сьветлая! — наймя ёй дасьць нябога. —

Выгаі мае раны,

Сьветлая, мроя мая й трывога,

золачак мой крамяны.

Сьветлая вымавіць:

— Я — Марыя,

з твару змахне змаршчынкі

і бедаку, як душу, раскрые

дзьверы сваёй хацінкі.

Зёлак настоіць на першым сьнезе,

нанач яго напоіць,

скура, як з вужа, зь нябогі зьлезе,

згіне з душы нябогасьць.

— Любы мой, — скажа яму Марыя, —

шчасьце тваё ў пакутах.

Дзьверы адчыніць, бы сьвет, старыя,

пойдзе на холад люты,

пойдзе, ды сьніцца начамі будзе:

з крыжам яго нібыта,

ходзіць па вёсках, па ўбогіх людзях,

Богам самім забытых.