Пан Лес

Торф ня смокча

штучную расу,

і ня п’юць у лузе перапёлкі,

я зьбяру яе і аднясу

у агонь, бы ржавыя іголкі.

Ды агонь аддасьць расу назад,

скажа ўсьлед: «Я полымя шаную».

I яшчэ наўсьлед сабе пачую:

«Чалавек, як мог ты? Ты ж мой брат».

I раса мне скуру апячэ.

У агонь атруты больш ня кіну,

лепей сам пазбаўлюся вачэй,

але вочы брата не загінуць.