Пан Лес

На памежжы чужыны з Айчынай

па начох ходзіць сумны паэт,

ён запаленымі вачыма,

як агнём, апякае сьвет.

А камусьці са спрат здаецца:

блудзіць зорка па-над мяжой,

быццам ёй не хапае мейсца

і нябёс на зямлі сваёй.

Хто пакрыўдзіў цябе, паэце?

Хто прымусіў цябе блудзіць —

Бог ці дэман у гэтым сьвеце?

Што ты хочаш душы здабыць?

I за што ты марнуеш цела?

Можа, досыць зь цябе ахвяр?

Сядзь, даверся паперы белай,

і надзея асьветліць твар.

Сядзь, пакайся за раны целу,

яно ж братам тваёй душы.

Ці жадала яно, ці ж хацела,

каб ты з гэтай пакутай жыў? —

на памежжы чужыны з Айчынай.

…крок яшчэ — і няма мяжы…