Пан Лес

Плыў белы дзень — крыло самотнай птушкі

нас ратавала незямным сьвятлом, —

радыхаў дол і прашчуравы душы,

крыві й зямлі вяртаючы цяпло.

Плыў белы прывід даўнімі кладамі,

і выглядаў прарокаў скрозь дзірван,

і вёў іх за сабой над гарадамі,

над чорнымі ільдамі ў Белы Храм.

I Белы Храм зьявіўся над ільдамі,

яго не ашчасьлівіў боскі перст,

ён не сьвяціў здалёку купаламі,

а Белы Храм — быў чорны хвойны лес.

Не абразы, а змучаныя твары

крыніцы адбівалі, а Дняпро

цягнуў, як баржы, д’яблавыя хмары —

трымцелі жылы і цяжэла кроў.

Шчымелі крылы у палескіх птушак,

балелі рукі у тутэйшых баб,

і чорным цьветам расьцьвіталі грушы,

атрутным сокам наліваўся сад —

груган накрумкаў ці спрадвечны вораг

мінулым векам не дапіў крыві?

I ўсе гады, зладзюга, нашым горам

сваіх дзяцей выродлівых карміў,

і, прычакаўшы зручнае часіны,

ён запусьціў, як гада, ў сьпячы Храм

нянавісьцю ускормленага сына,

такому б пазайздросьціў Юда сам.

А белы цень прысьпешваў прарокаў,

на гэты раз ня верачы жывым, —

там далягляд сьлязіўся, быццам вока,

а ў Храме вычвараўся сукін сын.