Пан Лес

Можна забіць, і спапяліць,

і прах пусьціць на вецер,

а потым людзям абвясьціць,

што ён ня варты сьмецьця.

Але нябесныя вятры

ягоны прах па сьвеце

зьбяруць, як семя ў макатры,

жывой вадой асьвенцяць.

I ўратаваны, зь неба Дух

зноў сыдзе чалавекам,

зноў будзе жыць сярод падлюг

ды іх марыянетак.

Ён бажавоўкам праслыве,

прыблудным патарочам,

ніхто яго не праміне,

ня плюнуць каб у вочы.

Плююць. Свае і ганакі,

са сьмехам, без прынукі,

і Духу гэныя пляўкі

страшней за яд гадзюкі.

Ды зганьбаваны сотні раз,

зьнявечаны натоўпам,

Ён прыйдзе ў самы горшы час

сваім адвечным тропам

да тых, хто выплюнуў душу,

хто ў паднябесных храмах

блюзьнерствам замяніў імшу,

а Сьвятароў на Хамаў.