Пан Лес

I калі на радзіме я зьбяру ўсіх сьляпых

каля сініх вачэй, каля сініх вазёраў,

запрашу іх за стол, як законны жаніх

ды на кут пасаджу сваё гора,

а на твар і на сьмех напушчу весялосьць

і на вусны — усьмешку, як вестку,

запытаю гасьцей: ці відушчы хто ёсьць,

каб падняў першы тост за нявесту.

Каля сініх вачэй, каля сініх вазёр

той, хто помніў мяне з маладосьці,

калі цноту ўначы забіраў я у зор,

падаў зь неба, ламаў юны косьці,

той, хто помніў мяне, скажа тост,

той, хто самы сьляпы ды відушчы.

Стане ціхім мой хвэст, як пагост

каля сініх вазёраў у пушчы,

бы ў зялёным бурштыне застынуць зьвяры

у лістоце. Бы ў сінім бурштыне

не ў сьвяточнай кашулі,

а у змроку вярыг

я зьнявечанай зоркай застыну.

А зямныя нявесты, калі засынаюць мужы,

страшным шлюбам пабраныя з ноччу,

з-пад падушак пасажных дастаюць нажы,

сьпячым выкалюць сінія вочы.

А я ў змроку вярыг

веру любай сваёй

і стальнога пяра не хаваю,

як законны жаніх,

боскай шлюбнай зарой

сам лязом ёй пад сэрца пыраю.

Вам, на ложку зямным,

не спасьцігнуць мой кайф —

вы з крываваю зоркай ня спалі —

разгадайце ж наколку на босых нагах

у Ісуса Хрыста:

«ОНИ ВСТАЛИ!»