*** «Каб ты каменем стаў!»…


«Каб ты каменем стаў!»

I я стаў…

сярод поля.

Ані жыта засеяць, ані пожні ўзараць.

Разам з гневам у мне скамянела патоля —

ацяжэлых вачэй на людзей не падняць.

I калі б я заплакаў — паўпіваліся б сьлёзы

скамянелым струпеньнем у шчокі мае,

толькі я не заплачу, бо рана ці позна:

«Каб ты здраднікам стаў!» —

хтосьці зноў пракляне.


Загрузка...