Пан Лес

Родны мой Пімен Панчанка,

Вы сказалі: настала зьмярканьне?

Вы сказалі на маці мачыха?

Бо настала Вам разьвітаньне?

Зь яе словам — ужо ня родным,

зь яе сонцам — ужо халодным,

зь яе людам — спрадвек галодным,

нават Богу й таму няўгодным…

Адыходзіце ці зракаецеся?

Ці сухімі сьлязамі каецеся?

Пад крыжамі Сафіі Полацкай

бюракрат за Вас не памоліцца,

а памоліцца за Вас мачыха,

за сыночка свайго, за Панчанку,

і ў галовах запаліць сьвечачку.

Можа, ўзімачку, а можа, ўлецечку

Скрозь расстаньне і скрозь зьмярканьне

на агеньчык паэт прыстане,

скажа: родны мой Пімен Панчанка,

я Вам верыў, ды вера страчана.

I ў галовах патушыць сьвечачку,

можа, ўзімачку, а можа, ўлецечку

пад крыжамі Сафіі Полацкай

Ён за Белую Русь памоліцца,

за наступнікаў і за прадзедаў,

ён памоліцца так, як дадзена,

як вучылі Купала з Коласам —

крэўным словам, родным голасам.

Вы жывымі сьлязамі заплачаце,

за паэтам народ убачыце

скрозь расстаньне і скрозь зьмярканьне,

Вам за сьмерць сваю прыкра стане,

бо пад небам Сафіі Полацкай

на народных паэтаў моляцца.